· Zaloguj się · ISSN 2083-8824
A A A
Aby wyszukać interesujący nas wyraz lub frazę wystarczy przycisnąć jednocześnie CTRL i F

Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 2016-12-31

Tezy

.Ustalenia jakie zawiera wyrok udzielający zezwolenia na dobrowolne poddanie sięodpowiedzialności ( art. 148 § 5 k.k.s.) kreuje to orzeczenie, jako rozstrzygające co do odpowiedzialności karnej oskarżonego na równi z wyrokiem skazującym. Stąd postępowanie karne-skarbowe zakończone takim wyrokiem podlega wznowieniu na podstawie przepisów zawartych w rozdziale 56 Kodeksu postępowania karnego (stosowanych w postępowaniu w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe na podstawie art. 113 § 1 k.k.s.).

2. Zauważenie, że Kodeks karny skarbowy nie zawiera odrębnego uregulowania co do wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, nie pozwala jeszcze na stwierdzenie, że nie ma żadnych podstaw do ograniczenia możliwości korzystania z tego nadzwyczajnego środka w tym postępowaniu. Takie ograniczenie można wyprowadzić z treści art. 149 § 1 k.k.s., który na zasadzie przepisu lex specialis w stosunku do unormowania zawartego w art. 438 k.p.k. określa możliwy zakres zaskarżenia zwykłym środkiem odwoławczym wyroku zezwalającego na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności i wyklucza możliwość uchylenia lub zmiany takiego wyroku w granicach konsensusu osiągniętego przez finansowy organ dochodzenia i sprawcę.

Sentencja

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w sprawie Andrzeja P., zażalenia wniesionego przez obrońcę na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 stycznia 2016r., sygn. akt IV Ko 299/15 w przedmiocie pozostawienia wniosku o wznowienie postępowania bez rozpoznania na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 547 § 1 k.p.k.:

zaskarżone postanowienie uchylił i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn.. akt: IV Ko 299/15 Sąd Okręgowy w W. pozostawił wniosek Andrzeja P. w przedmiocie wznowienia postępowania bez rozpoznania. W uzasadnieniu podniósł, że postępowanie sądowe zakończone orzeczeniem Sądu Rejonowego dla W.-F., sygn.. akt: XII K 556/14, w przedmiocie zezwolenia na dobrowolne poddanie się karze nie należy do kategorii rozstrzygnięć kończących postępowanie w sprawie, które mogą podlegać instytucji wznowienia postępowania na podstawie art. 540 § 1 k.p.k. ponieważ nie rozstrzyga w przedmiocie odpowiedzialnościkarnej i nie rodzi typowych konsekwencji związanych ze skazaniem. Na poparcie powyższego stanowiska Sąd Okręgowy podniósł, że prawomocnym orzeczeniem, o którym mowa w art. 540 § 1 k.p.k. jest rozstrzygniecie sądu, w którym rozstrzyga on w przedmiocie odpowiedzialności karnej, natomiast instytucja z art. 17 k.k.s. jest swoistym środkiem odpowiedzialności o charakterze prawnokarnym. Nadto wskazał, że fakt złożenia wniosku o zezwolenie na poddanie się odpowiedzialności nie przesądza o tym czy osobie objętej wnioskiem należy przypisać popełnienie czynu oraz winę. Sąd Okręgowy dodał, że wyrok ten nie podlega wpisowi do KRK i za wyrokiem WSA z 9.12.2011 r., VI SA/Wa 2009/11, przyjął, że zezwolenie sądu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności nie stanowi wyroku skazującego i orzeczenie takie należy traktować jako niewiążący sądu dokument urzędowy.

Postanowienie to zaskarżył obrońca Andrzeja P., zarzucając obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść postanowienia:

1. art. 540 § 1 pkt 2 lit.a oraz art. 540b § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. poprzez błędne przyjęcie, że wznowienie postępowania jest możliwe jedynie w odniesieniu do wyroków skazujących, chociaż przepisy te wskazują na wszystkie prawomocne orzeczenia.

2. art. 429 § 1 w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. poprzez pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wznowienie, chociaż w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających takie rozstrzygnięcie, co miało wpływ na treść postanowienia.

3. art. 8 § 1 k.p.k. poprzez związanie się przez Sąd Okręgowy wyrokiem WSA w Warszawie z 9.12.2011 r., za którym Sąd przyjął, że wyrok Sądu Rejonowego dla W.F. we Wrocławiu, XII Wydział Karny z 22.10.2014 r., nie jest wyrokiem skazującym.

4. błąd w ustaleniach faktycznych tj. ustalenie, że wyrok Sądu Rejonowego dla W.-F. w W., XII Wydział Karny z 22.10.2014 r., nie jest wyrokiem skazującym.

Żalący się wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu celem nadania biegu wnioskowi o wznowienie postępowania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Zażalenie, w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, zasługuje na uwzględnienie. W zażaleniu trafnie zakwestionowano stanowisko Sądu I instancji przyjęte w podstawie zaskarżonego postanowienia, że "postępowanie sądowezakończone orzeczeniem sądu meriti zawierającym zezwolenie na dobrowolne poddanie się karze nie należy do kategorii rozstrzygnięć kończących postępowanie w sprawie, które mogą podlegać instytucji wznowienia postępowania na podstawie art. 540 § 1 k.p.k.".

str. 1/5
Wyszukiwarka orzeczeń sądowych
»
»
»
»   »
[RRRR-MM-DD]
Szukaj
Sygnatura
II AKz 107/16
Wydział
II Wydział Karny